بیانیه ی شورای مرکزی تشکل های صفنی معلمان کشور : 

به نام خداوند جان و خرد

بیانیه شورای مرکزی تشکل‌های صنفی فرهنگیان سراسرکشور

اردیبهشت‌ماه 1388

تو پسِ پرده و ما خون‌جگر می‌ریزیم         آه اگر پرده برافتد که چه شورانگیزیم

ملت بزرگ ایران

          اینک جمعی هستیم که از میان خیل عظیم شما برخاسته‌ایم و می‌خواهیم هر آنچه را که در راه رسیدن به اهداف بلندمان، سد راه شده است از میان برداریم و به آموزش و پرورش نوین دست یابیم. عمر گرانمایه را وقف ایران و ایرانی نموده‌ایم، قد خم کرده‌ایم اما سرخم نکردیم، ایستادیم تا بلندای واژه‌ها را تفسیر کنیم تا حدیث پایداری و مقاومت در برابر مشکلات را به تصویر کشیم. اکنون در عصری زندگی می‌کنیم که تمدنی نوین در حال تکوین است. طلیعه­ی این تمدن نوین، تنها واقعیت تکان‌دهنده­ی دوران ماست. بنابراین مسئولیت ایجاد تحول با ماست. ما از خود آغاز کردیم. که چشمانمان را به روی واقعیات اعجاب‌انگیز، عمیق و نو نبندیم و در شب‌های تار و ظلمانی، مهتاب را جستجو نمائیم.

ملت شریف ایران

          دلسوزان فرهنگ جامعه، جهت ارتقای شرایط سخت منزلتی- معیشتی و از طرفی تحول در ساختار نیمه‌جان آموزش و پرورش فعلی که با هزینه‌های بالا محصولی با کیفیت پائین تولید می‌کند، جنبشی راه انداخته‌اند و تشکل‌های صنفی در کنار همکاران خود ساماندهی این جنبش را مدیریت می‌کنند و تا به امروز خواهان تعامل با مسئولان بوده‌اند! اما متأسفانه در مقابل تفاهم تشکل‌ها، دستگاه‌های امنیتی، انتظامی و... راه تقابل  را به آزمایش گذاشته‌اند و معلمان خود و فرزندان خویش را مورد ضرب و شتم قرار داده و هر بار خالق حادثه‌ای جانسوز بوده‌اند! سؤال ما اینست که تاکی می توان با تفکر پادگانی به مقابله با تفکر تربیتی پرداخت؟ تا کی می‌توان امنیت شغلی فرهنگیان را به خطر انداخت؟ تا کی می‌توان از اجرای قانون مدیریت خدمات کشوری(نظام هماهنگ پرداخت) سرباز زد؟ تا کی می‌توان با سناریوی از پیش طراحی شده معلمان مهرورز را به جرم حق‌خواهی، اخراج و تبعید نمود و با این دستمزد زیر خط فقر، تقلیل گروه داد؟ تا کی می‌توان از استخوان شکسته معلمان بالا رفت؟ معلم: بیا و برای رضای دل، از خویشتن بگو، مگذار در غمی، که از آن یاد می‌کنی، سیلاب اشک دیده­ی تو پرده در شود!

ملت بزرگوار ایران

          در این دو سه سال اخیر، دولت اصولگرا موضع سختی درمقابل خواسته‌های صنفی معلمان اتخاذ کرد و حاضرنشد در فضایی احترام‌آمیز حرف‌ها را بشنود و با عقلانیت و تعامل منطقی و به دور از وعده های تو خالی و چشم فریب به مطالبات معلمان توجه کند و از آسیب‌دیدگان حرکت‌های صنفی عذرخواهی نماید، آیا رئیس دولت نهم با حدود 300 میلیارد دلار درآمد، امروز را نمی‌دید که یک میلیون و یکصد هزار فرهنگی با خانواده‌هایشان دارای چه ظرفیتی هستند؟ تجارب اشتباه گذشتگان، راه کار خط‌مشی آیندگان است!

            در خاتمه  کانون‌های صنفی فرهنگیان سراسر کشور از همه‌ی فرهنگیان(شاغل و بازنشسته) می‌خواهند در این بزنگاه تاریخی و برهه­ی حساس تصمیم‌گیری منتظر بیانیه‌ی بعدی تشکل‌ها باشند.

هلا  معلم   خوبم   !   بمان   و   دیر بزی  

                                          که   بی‌تو  دل به غمی جاودانه، می‌گیرد    

        نسیم دشت! به دهقان سال‌خورده بگو  

                                     قصیل کشت تو، نک،  باردانه می گیرد.

باسپاس  

شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان سراسر کشور 

برای دیدن تصویر بیانیه اینجا را کلیک کنید